Jonge Democraten in Moldavie

Van 10 tot 19 februari zijn 6 Jonge Democraten in Moldavie om een seminar bij te wonen met als thema "Our World-A Europe of Change!". De stichting DiDEE (opgericht door de Jonge Democraten en JOVD om democratie in Oost-Europa te bevorderen) organiseert deze seminar in samenwerking met een Deense, Oekraiense en Moldavische organisatie.

Aan het event zullen 48 mensen uit de 4 genoemde landen deelnemen en zich bezig houden met de veranderingen die in Europa als continent plaatsvinden. Op deze site zal de JD-delegatie een logboek bijhouden.

Door Rosa van der Tas, 12 februari 2006, 23.37 uur, Chisinau, Moldavie. 
Een seminar over Europese integratie, maar een beetje Nederlandse integratie begon voor ons al vrijdag om een uur of 11 op Schiphol: tussen JD en JOVD waarvan een hoop mensen elkaar nog niet kenden. Met 4 JD’ers en 5 JOVD’ers vlogen we vanaf Schiphol via Milaan naar Boekarest. Een vlucht die gelukkig helemaal goed verliep. Erik en Olaf waren al een dag eerder vertrokken en Luc vloog vanaf Moskou. In Boekarest kwam een jongen van de lokale politieke liberale jongerenorganisatie ons ophalen om ons voor 6 uur te vermaken, wat hem goed lukte. We hebben met zijn auto en 2 taxi’s een rondtrip gekregen door de stad. Een stad die eigenlijk best mooi is, want niet is alleen het paleis, dat het grootste gebouw van de wereld is op het Pentagon na, mooi, maar ook vele andere gebouwen. Voor het eten gingen we naar 'The Mall', zover ik begreep de plek waar jongeren 's avonds uithangen. Iets wat voor ons toch een beetje raar overkomt, maar wel een leuke ervaring was.
Om 0.30 uur, na ons met een van de Denen te hebben samengevoegd vertrokken we naar het vliegtuig om daar de andere 6 Denen op te halen. Tot onze schrik zaten daar nog wel een paar haken en ogen aan. De Moldavische chaufeurs spraken geen enkele taal die wij spraken op 'handen en voeten' na, hadden geen idee hoe ze naar het vliegveld moesten rijden en na 10 minuten moest de motorkap al worden geopend. Gelukkig hadden de complicaties van dat eerste uur in de bus geen gevolgen voor de rest van reis die vrij vlekkenloos verliep. Zelfs de scheve verdeling van 2 vrouwen en (inclusief chauffeurs) 16 mannen deed daar niet aan af.
De reis naar Chisinau was echt heel mooi. De hele nacht en het grootste deel van de ochtend hebben we op weg naar de grens geslapen en van het landschap genoten: uitgestrekt niemandsland, huisjes met een bouwstijl die ik nog nooit eerder had gezien (erg schattig) en sovjetgebouwen die daaraan waren aangepast.
Het wachten bij de grensovergang viel gelukkig best mee. Deze bestond uit in de koude sneeuw, met een warm winterzonnetje op ons gezicht elkaar een beetje bezighouden met spelletjes als tikkertje en het kijken naar de aparte figuren die voorbij kwamen, maar dan wel minstens een uur lang.
Over de reis vanaf de grens kan ik eigenlijk niets vertellen, want toen was ik in een diepe coma. Het eerste dat ik bewust zag, sinds we de grens over waren was het beeld van Lenin dat voor ons hotel staat en waar de buschauffeur recht voor stopte. Gelukkig werd dat goed gemaakt met de vrolijke gezichten van de Moldaven en Erik die ons opwachtten.

Door Taco Witte, 12 februari 2006, 23.37 uur, Chisinau, Moldavie. 
Het eerste dat mij opvalt aan Chisinau is dat het verkeer niet voor 70% uit koetsen bestaat; ook dat er uberhaupt redelijk wat verkeer is. We verblijven hier in Hotel Turist, midden in het centrum en vrij comfortabel (op een paar gebreken na zoals een niet-werkende haak om een douchekop aan op te hangen en de verwachte wisselende temperatuur van het water). Het hotel is mede tot stand gekomen met hulp van het UNDP. Chisinau is dus zeker ook niet rijk, maar komt op mij wel veel beter over dan Boekarest wat betreft zichtbaarheid van armoede en criminaliteit: ik heb nog maar 1 bedelaar gezien (verkijk je er echter niet op: 80% leeft onder de armoedegrens en dat is zelfs in een aantal Afrikaanse landen niet het geval). Een deel van de groep ging na een korte tijd om bij te komen gelijk de stad in, de rest gaf er de voorkeur aan om te slapen. Maar daarna werden we ondergedompeld in de lokale culinaire kunsten: iets met maispuree en voor de vegetariers een salade. De wijn en vodka waren overigens prima net als de ambiance. De lokale culinaire traditie lijkt niet geheel aan te slaan en dat wordt de dagen erna wel bevestigd. Het blijkt dat het bijvoorbeeld toch niet makkelijk is om niet-soppige boekweit te bereiden alsook niet-op-varken-of-plastic-gelijkende kip. Ach ja. Na wat feedback zijn de vegetarische maaltijden trouwens enorm verbeterd.
Om verder het ijs te breken duiken we 's avonds het nachtleven in: naast het hotel is een vrij grote club. Zwarte muren en met het podium van een kleine schouwburg worden we vermaakt door een vrouwelijke DJ en een trouw gezelschap dansende kameraden. De binding met Rusland vind ik opvallend: de officiele taal is Moldavisch (Roemeens) maar veel mensen spreken Russisch en veel opschriften zijn in die taal. (Overigens niet tot ieders blijdschap: "wat ik het meest irritante vind van Moldavie is als we gedwongen worden om Russisch te spreken", aldus een local.) Die binding blijkt ook bij dit feest: Dobrovyestra da Moskva! Ze draaien een recordomzet.
De volgende ochtend begint op tijd (zeker als je naar het tijdsverschil kijkt), en met een ontbijt met aardappelpuree (AP) en worstjes of kaas. Vervolgens wordt ons informatie gevoed over de organisatie en werking van de EU. Om de inhoudelijke kant vorm te geven wordt de groep verdeeld in kampgroepen die ieder een eigen onderwerp uitdiepen dat te maken heeft met de ontwikkeling van Oost-Europa. Wat mij en andere Nederlanders opvalt is dat wij binnen de groepen de initiatiefnemers zijn en vaker degenen die bijvoorbeeld aan de hele groep een presentatie geven. De manier van aanpakken is ook anders: wij willen de structuur (wat gaan we eigenlijk doen) terwijl Oost-Europeanen gelijk de diepte in willen (direct naar het doel). Ik had dat niet zo verwacht. Iedereen is moe en de avond wordt rustig.