JD Blog: Tour door Israël

Van 3 tot en met 11 januari zijn Erik van der Meij en Joyce Baars met leden van verschillende PJO’s naar Israël gegaan. De reden hiervoor was uiteraard het conflict. Tijdens de week hebben we met een groot aantal mensenrechtenorganisaties gepraat en met eigen ogen kunnen zien hoe de situatie daar is. Hieronder een kort verslagje van vrijdag.

Vrijdag: onze vrije dag. Maar wat doe je op je vrije dag in Israël? Met een aantal mensen van de groep reisden we af naar het dorpje Bil’in, waar al jarenlang elke vrijdag een demonstratie wordt gehouden. Het verhaal van Bil’in draait om een hek. Het Palestijnse dorpje vecht tegen de kolonisten, die ondanks een beslissing van de rechter weigeren het hek open te zetten dat naar het land van deze Palestijnen leidt.

Om half 12 kwamen we aan in het dorpje, waar we vriendelijk werden ontvangen door Bil’in’s Popular Comittee. We kregen een korte briefing over het doel van de demonstratie. Mohammed, de voorzitter, vertelt dat de demonstratie geweldloos is, maar toch legt hij uit hoe we moeten omgaan met traangas. Plasticzakken blijken de uitkomst: voordat je in een wolk traangas belandt, doe je een met lucht gevulde plasticzak over je hoofd. Hiermee kun je het wel drie minuten uithouden.

Zonder plasticzak liepen we met de stoet mee, richting het hek net buiten het dorp. De stoet bestond voornamelijk uit Palestijnen, internationale bezoekers en pers, maar ook Israëli’s liepen mee. Bijna bij het hek aangekomen werd het wat rumoerig. Nog voordat de stoet echt was aangekomen, vloog de eerste traangasgranaat al in de lucht. De inwoners van Bil’in gooiden stenen, waarna steeds meer granaten volgden. Even wist ik niet wat me overkwam. Traangasgranaten vlogen constant door de lucht, er was veel geschreeuw door megafoons en mensen die zich hadden bezeerd werden weggedragen. Na zelf ook wat traangas te hebben ingeademd, gingen we na een tijdje met tranende ogen weer richting het dorpje. De moedige imam deelde nog wat vochtige watjes uit om de pijn wat te verzachten. De demonstratie was voorbij, iedereen ging weer terug naar zijn of haar huis en wij richting Ramallah.

In de bus hebben we even nodig om bij te komen. Ik weet niet zo goed wat te denken van wat we net hadden meegemaakt. Week in week uit wordt dezelfde demonstratie gehouden, waar iedereen van tevoren weet wat er gaat komen. Geloven deze Palestijnen nog wel in wat ze doen? Verwachten zij dat de situatie ooit nog zal veranderen?

Ook vraag ik me af waarom deze geweldloze demonstratie elke week weer uitdraait op het gooien van stenen en traangasgranaten. De demonstranten beweren niet te beginnen, maar als reactie stenen te gooien op de traangasgranaten. De traangasgranaten lijken dan weer te komen doordat de demonstranten het hek aanraken. Hoe houdt men hier de hoop om ooit weer volledig vrij en zonder geweld te leven? We discussiëren nog wat in de bus en keren met gemengde gevoelens terug naar Ramallah.